ما اه کوتاهی هستیم ،بین دو نقته،تولد ومرگ.مابا تولدبه دنیا آمدیم وبعداز طی چندسال،خمیده و خاکستری ،لباس خسته تن را رها کرده وبامرگ می رویم.
بدون آن که بفهمیم ،در پس تصویر آینده زندگی،عشق بی نهایت و حقیقت بی کران وجود دارد وعلیرغم پندار عوام،بدانیم :
دنیا زندان نیست
دنیا مدرسه است
وما دانش آموزان خرد بی خردی هستیم . که هر روز،هر ماه و هر سال بعد از تحمل رنج خواندن و دانستن آزمایش می شویم.
وهر گز نپنداریم که ،دنیا کلافی سردر گم و مغشوش است!
اما به قول (مارک تواین)باید هوشیار باشیم که هر تجربه.
فقط حکمتی را که در آن نهفته است کسب می کنیم.
تا به کلاسهای روحانی بالاتری برویم.
ودرک کنیم که تقدیر یعنی ،مجموعه ای از حوادث برای نوعی یادگیری!
